Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

What can you do when your good isn't good enough?

Ανώτερη δύναμη κάνε κάτι, οτιδήποτε!
Σήμερα θέλω να κοιμηθώ ο εαυτός μου χωρίς τύψεις.
Να ξυπνήσω και να νιώθω αθώα.Να νιώθω πως έκανα το καλύτερο που μπορούσα,κι ας μην ήταν αρκετό.
PLEASEEE!

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Τα θαυματουργά ακουστικάκια(σας παρακαλώ διαβάστε το!)

Καθήσαμε σε ένα ακριανό τραπέζι. Πάντα μου άρεσε εκείνο το μέρος, όπως και ο σερβιτόρος(ο οποίος δυστυχώς δεν ήταν εκεί). Ήμουν ακόμα θυμωμένη με τους γονείς μου, με τη κολλητή μου, με αυτόν, με τον ΕΑΥΤΟ μου.Και επίσης πάρα πολύ στεναχωρημένη. Κι ύστερα ξαναθύμωνα με εμένα που στεναχωριόμουν, και πολλά άλλα τέτοια που δε θα καταλάβετε. Μετά απ’την υπέροχη γλυκειά κρέππα που με μεγάλη προθυμία, ο μάγειρας(ο δημιουργός της), ο μπαμπάς(αυτός που την πλήρωσε) και εγώ(που την έφαγα), προσφέραμε στον στον ουρανίσκο μου, έβαλα το i-pod (που με τη βία πήρα από τον Γιώργο) σε λειτουργία. Επόμενή μου κίνηση ήταν να βάλω αυτά τα δύο μικροσκοπικά θαυματουργά ακουστικάκια στα αυτιά μου. Οι άλλοι συνέχισαν να μιλάνε.                                                                              
Ήταν απίθανο το ότι απομόνωνα τον ήχο του αγαπημένου μου τραγουδιού στο δικό μου και μόνο άκουσμα.(ξέρω, κάνω λες και δεν έχω ξαναδεί ποτέ ακουστικά:P) Ένιωθα το συναίσθημα του τραγουδιού όλο και να ανεβαίνει, νιώθοντας επίσης μια τεράστια ηδονή που εγώ μπορούσα να το απολαύσω τη στιγμή που το ήθελα ενώ αυτοί όχι. Συνέχιζαν να μιλάνε. Έβλεπα τα στόματά τους να κουνιούνται, να μιλάνε, να μιλάνε, κι όμως δεν είχα κανένα πρόβλημα που δεν άκουγα τι λέξεις σχημάτιζαν τα σάλια τους και τι προτάσεις οι λέξεις τους. Δεν τους άκουγα και μετά από ένα σημείο, γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη και τους αγνόησα εντελώς. Όπως έκαναν αυτοί τόσον καιρό με ‘μένα..

(Η φωτογραφία είναι κάπως άσχετη με τα παραπάνω, αλλά δεν ξέρω μ'αρέσει)

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Κάνε μια βουτιά στα βαθιά

Έχεις δίκιο, κι όμως άδικο.
Δε μπορώ να προσπαθώ μόνη μου συνέχεια παίρνοντας πάλι την ευθύνη, κι όμως δε λέω πως τα παρατάω.

Σε χρειαζόμουν, κι όμως, εσύ πίστευες το αντίθετο.
Γιατί η γνώμη μου να μην μετράει ποτέ; Γιατί να είμαι λάθος;

Έχεις δίκιο, κι όμως άδικο.
Δεν υπάρχει χρόνος.Γι αυτό, έλα σε περιμένω, τρία στενά πιο κάτω..

Ο φίλος σου Σεμπάστιαν




Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Σιωπή

Σιωπή. Μεχρι κάποιος να κάνει ένα βήμα μπροστά εκεί που ο προβολέας πέφτει πάνω σου, φανερώνεσαι και λες αυτό που έχεις να πεις.

Σιωπή.Μέχρι που ο επόμενος θα απαντήσει, η συζήτηση θα κυλήσει και ο προβολέας θα σβήσει.

Σιωπή.Σιωπή, απέραντη. Δε θα υπάρξει κουβέντα καμιά , γιατί και οι δύο φύγαν προς αντίθετη πλευρά.


Σιωπή.Μόνο αναμνήσεις πια..

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Πανικόοος!

Τι κάνουμε όταν το παρελθόν μας χτυπάει την πόρτα;
Πανικόοοοοος! Όχι θα είμαστε ψύχραιμοι. Ναι αλλά λίγο πανικόοοοος!
Όχι ψύχραιμοι!


Ενταξει αυτό που θα κάνουμε είναι να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα έχει κανονίσει η μοίρα. Όσο για την δική μας προσωπική στάση είναι ανάλογα με το τι θέλουμε. Εάν είμαστε πρόθυμοι να ανοίξουμε την πόρτα και να το συζητήσουμε, αυτό θα κάνουμε. Εάν πιστεύεται πως ο λόγος για τον οποίο γυρίσε το παρελθόν είναι καταστροφικός του παρόντος και μέλλοντος, αγνοήστε τον ήχο του κουδουνιού και συνεχίστε αυτό που κάνατε τη στιγμή πριν τον πανικό(ή την ψυχραιμία).


Χάρις του ότι έγινε στο παρελθόν, έχει εξελιχθεί έτσι το παρόν και το μέλλον.


(θα κάνω μια ζαβολιά και θα ανοίξω την πόρτα, ας ελπίσουμε πως δε θα 'ναι καταστροφική)

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Πού πήγατε όλοι;

Πού πήγατε όλοι;
Δε βλέπω κανέναν σας.Δεν ακούω πια τη φωνή σας το πρωί.
Ούτε το χέρι σας νιώθω πια στον ώμο μου.
Φαίνεται σας ήταν πολύ εύκολο.


Φύγατε. Εξαφανιστήκατε.

 Όλοι!