Maybe I was just crazy..

Have you ever confused a dream with reality?

Or stolen something when you have the cash?

Have ever been blue?

Or thought your train moving while sitting still?

I know what it's like to want to die.

How it hurts to smile.

How you try to fit in but you can't.

How you hurt yourself on the outside to kill the thing on the inside.

Have you ever told a lie and enjoyed it?

Have you ever wished you could be child forever?

You know there's too many buttons in the world.

They're just begging to be pressed, and it makes me wonder.

Why doesn't anyone ever press mine?

Why am I so neglected?

Maybe I was just crazy.

Or maybe I was a girl interrupted.

Listen and weep:P

Γεια σας, λοιπόν σας ποστάρω αυτό το καταπληκτικό τραγούδι, το οποίο προσπαθώ εξαιρετικά να το μάθω στην κιθάρα, δυστυχώς όμως είναι απίστευτα δύσκολο. Που θα πάει; Θα το καταφέρω.

Listen and weep:P

Δεν γίνεται..

Πουτάνες αναμνήσεις,αφήστε με να κοιμηθώ!
Αφήστε με να προχωρήσω..
Δεν γίνεται; Γιατί δεν γίνεται;
Α, δεν γίνεται.
Φακ!

Ανεξαρτησία για λίγες ώρες..

Ξυπνάω από τηλεφώνημα φίλης που έχω να δω 2 εβδομάδες. Δεν ακούω τι λέει, κοιμάμαι ακόμα. Ασυνείδητα όμως την καλώ σπίτι.Έρχεται και μετά από λίγο βγαίνουμε πετώντας την ατάκα: "Μαμά βγαίνω", και τίποτα άλλο.
Έχω αργήσει 4 ώρες να επιστρέψω κι όμως δεν έχω λάβει ακόμα κλήση, του στυλ:"Γύρνα σπίτι τώρα, έχεις αργήσει." Φαντάζομαι πως μου έχουν θυμώσει, λέω δεν πάει στο διάολο και κάθομαι λίγο ακόμα.Τελικά της στέλνω μήνυμα πως γυρνάω και να μην ανησυχεί. Μπαίνω στο σπίτι έτοιμη να ακούσω τον εφτάψαλμο, κι όμως συνειδητοποιώ πως δεν είναι κανείς μέσα. Μία ανακούφιση πλημμυρίζει το κεφάλι μου, και βάζω δυνατά μουσική.Δεν ξέρω που έχουν πάει, και δεν με νοιάζει. Είμαι σίγουρη πως θα γυρίσουν. Νιώθω το σπίτι μας να γίνεται σπίτι μου έστω και για λίγες ώρες. Νιώθω πως έχουμε διακοπές. Νιώθω ανεξάρτητη. Νιώθω τέλεια.

Βλέπετε τι συναισθήματα γεννιούνται μέσα από λίγες στιγμές μόνη σου στο σπίτι;

Τα λεμε..

Στέρεψα από δάκρυα.
Φτάνει πια, νομίζω ήρθε η στιγμή που πάμε παρακάτω.
Χωρίς να σημαίνει πως δεν κοιτάμε πίσω..
Θα'μαι κοντά σου όταν με θες.

Bite me

Υπάρχει μια ταινία για μας που δε θα γυριστεί ποτέ.Θα υπάρχει μονάχα στο σενάριο του μυαλού μας και στις αναμνήσεις κρυμμένη.
Φαίνεται είσαι άλλος ή και όχι. Εγώ όμως είμαι η ίδια.
Ένα ακόμη τέλος κυρίες και κύριοι φέρνει μια ακόμη αρχή..
Καληνύχτα πρίγκιπα..

*Εννοώ γεια..

Όταν χάνεις κάτι μαθαίνεις να το εκτιμάς

Ο κόσμος, μου λέει: " Κοίτα τριγύρω σου τι γίνεται! Άνθρωποι μακρυά πεθαίνουν, άλλοι πεθαίνουν της πείνας. Άλλοι αδικούνται, άλλοι μπαίνουν φυλακή. Άλλοι χάνουν πρόσωπα δικά τους. Αλλά εσύ κάθεσαι και κλαις γιατί σήμερα δεν ίσιωσε καλά το μαλλί ή έσπασε το νύχι." Άλλες φορές τα πράγματα γίνονται "χειρότερα" και σε στήνουν στα ραντεβού σου, ή απαγορεύεται να βγεις Σάββατο βράδυ. Το θεωρείς μαρτύριο, "βάσανο".
Πάμε καλά; Και τι έγινε που έσπασε το νύχι, θα ξαναμακρύνει, και τι έγινε που δεν ίσιωσε το μαλλί, καλή θα'σαι και έτσι. Υπάρχουν τόσα άλλα σοβαρότερα ζητήματα, που εμείς τα έχουμε δεδομένα. Μια μέρα θα φτάσουμε σε ένα σημείο που από κει πάνω θα βρεθούμε στο μηδέν, δε θα το πιστεύουμε.
Και τώρα θέτω ένα ερώτημα, πρέπει να χάσουμε όλες τις καλές μας στιγμές, την υγεία μας, το φαγητό μας, τις αναμνήσεις μας, για να τα εκτιμήσουμε;